Memuary Chiraca jako przykład upadku pewnego gatunku

Lluís Bassets jako "rozczarowującą" opisuje lekturę memuarów byłego francuskiego prezydenta Jacquesa Chiraca. W swoim blogu żałuje: "Nawet już nie tylko we Francji - ten gatunek wydaję się być utracony na zawsze. Wspomnień już się nie pisze, ale dyktuje. W pośpiechu, na zlecenie wydawcy i w dziwnej symbiozie ze współpracownikiem, który przejmuje proces pisania. To znak czasu. Osoba publiczna, która wycofała się już z trudnego życia politycznego, unika w ten sposób egzaminu sumienia, kary mozolnego pisania, podczas którego może ona odkupić swoje winy i błędy, unika też satysfakcji pozostania w pamięci ludzi dzięki sztuce literackiej, czy radości spłacenia rachunków. Wszystko ogranicza się do odpowiedzi na pytania i skreślenia nieprzyjemnych akapitów, na wzór 'photoshopingu' własnego obrazu w historii."

» Artykuł (Link zewnętrzny, hiszpański)
Więcej z przeglądu prasy na temat » Polityka wewnętrzna, » Literatura, » Kultura pamięci, » Francja
Wszystkie dostępne teksty » Lluís Bassets

» Cały przegląd prasy z dnia Środa, 25. Listopad 2009